บทที่ 113 บดขยี้พวกมัน

บทที่ 113 บดขยี้พวกมัน

พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น ผืนแผ่นดินพลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น กำแพงหนาทึบขนาดใหญ่ที่สลักรูปปั้นม่ออวี้ผุดขึ้นตรงหน้าพวกของหวังเซินเป็นอันดับแรกเพื่อสกัดกั้นดาบผ่ามิติ

จากนั้นรอบตัวพวกของหวังเซิน ก้อนดินก็ผุดนูนขึ้นมาทีละก้อน จนกลายเป็นเกราะดินขนาดยักษ์ครอบลงมาคล้ายชามใบใหญ่คว่ำ คลุมทุกคนไว้ภายในนั้น

เพื่อต้านทานดาบผ่ามิติ อวี๋จื้อปัวแทบจะทุ่มพลังวิญญาณทั้งหมดในร่างเพื่อสร้างการป้องกัน จากนั้นจึงดูดซับพลังวิญญาณในมิติเพื่อฟื้นฟูกลับมาเต็มอย่างรวดเร็ว

คาถาดิน·กำแพงดินถูกดาบผ่ามิติตัดขาดและทำลายลงในชั่วพริบตา แต่อานุภาพของมันก็ถูกรอนทอนไปมากเช่นกัน เมื่อฟันโดนโครงสร้างกำแพงทรงคว่ำด้านหลังกำแพงดิน มันก็ฟันจนเกิดรอยแยกขนาดใหญ่ ทว่าไม่นานก็ถูกพลังวิญญาณสายดินที่ไหลเวียนอยู่ภายในซ่อมแซมจนหายดี

จากนั้น กำแพงดินก็หนาขึ้นเรื่อยๆ ปิดกั้นเปลวเพลิงที่เผาไหม้จากก๊าซไฮโดรเจนทั้งหมดไว้ด้านนอก

คนที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันก็คืออวี๋จื้อปัวที่เร่งรัดความเร็วสุดชีวิตเพื่อมารวมกลุ่ม เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมของตนถูกชาวต่างชาติสองคนโจมตี สีหน้าของเขาก็เย็นเยียบลงอย่างสิ้นเชิง มือขวาตบลงบนพื้นดินอีกครั้ง พลันมีพลังวิญญาณสายดินมหาศาลหลั่งไหลลงสู่ใต้ดิน

"คาถาดิน·แกนดินไหว!"