บทที่ 112 มาถึงในยามวิกฤต

บทที่ 112 มาถึงในยามวิกฤต

"เมื่อกี้เหมือนฉันจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่กำลังแอบมอง..." หวังเซินนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น สีหน้าเผยความสงสัยออกมา

ยามนี้ บาดแผลบนร่างของเขาดูเหมือนจะยิ่งสาหัสขึ้น เสื้อคลุมสีดำที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดแห้งกรังจนกลายเป็นสะเก็ดเลือดแข็งๆ ดูทรุดโทรมมอซอไม่น้อย

"ฉันก็สัมผัสได้เหมือนกัน แต่ไม่รู้สึกถึงเจตนาร้าย น่าจะไม่ใช่พวกฝรั่งกลุ่มนั้น คงเป็นสิ่งมีชีวิตใต้ดินที่อ่อนแออะไรสักอย่างล่ะมั้ง"

หลิงเซี่ยวเทียนเอ่ยขึ้น ยามนี้พลังจิตของเขากับหวังเซินหลังผ่านการต่อสู้มาก็ใกล้จะเหือดแห้งเต็มที ประสาทสัมผัสการรับรู้จึงไม่ได้เฉียบคมเหมือนตอนช่วงพีคอีกแล้ว เขาพูดต่อว่า:

"รีบพักเถอะ อีกประมาณสามชั่วโมง ร่างกายเราก็จะพ้นช่วงอิ่มตัวจากการใช้ยาแล้ว ถึงตอนนั้นพอฟื้นฟูพลังวิญญาณเต็ม ค่อยไปตามหาเสี่ยวอวี๋ ถ้าไม่มีเขาล่ะก็ พวกเราคงยื้อไว้ได้อีกไม่นานหรอก..."