บทที่ 110 เลื่อนขั้น

บทที่ 110 เลื่อนขั้น

หลังจากสัมผัสได้ถึงสัญญาณของการเลื่อนขั้น อวี๋จื้อปัวก็ไม่ได้เลือกที่จะเลื่อนขั้นบนทุ่งราบหนูมาร

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก อย่างแรกคือพลังวิญญาณที่ถูกคาถาสายฟ้าชำระล้างในอากาศมีไม่มากเท่าไร อย่างที่สองคือในแดนลับเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน เขาไม่อยากโดนสิ่งมีชีวิตประหลาดๆ ในแดนลับลอบกัดเอาตอนที่กำลังเลื่อนขั้นไปได้ครึ่งๆ กลางๆ

ดังนั้นเขาจึงขยับกายวูบหนึ่งแล้วหายวับไปจากที่เดิม ทิ้งให้เสือดาวมารตัวหนึ่งที่ถูกกลิ่นอายของเขาดึงดูดมาและเตรียมจะลอบโจมตีต้องยืนงงงัน

ภายในมิติ อวี๋จื้อปัวนั่งขัดสมาธิ ที่ภายนอกบริเวณจุดตันเถียนของร่างกายเขา วังวนพลังวิญญาณที่ยิ่งใหญ่กว่าการเลื่อนขั้นครั้งไหนๆ กำลังกลืนกินพลังวิญญาณภายในมิติอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานนัก พลังวิญญาณทั้งหมดในมิติก็ถูกแกนลำดับกลืนกินจนเกลี้ยง จากนั้นกองผลึกวิญญาณพลังแสงตรงมุมห้องก็เริ่มระเหยเร็วขึ้นตามไปด้วย

"ครืนนน..."

เสียงดังกึกก้องราวกับเบิกฟ้าผ่าพิภพที่ได้ยินเพียงลำพังดังขึ้น แกนลำดับของอวี๋จื้อปัวหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง บดอัดและบีบอัดพลังวิญญาณทั้งหมดที่ถูกดูดเข้ามาในแกนลำดับ ในไม่ช้า ภายในพื้นที่ทรงกลมที่ทำหน้าที่กักเก็บพลังวิญญาณในร่างกายของแกนลำดับ (ต่อไปนี้จะเรียกรวมกันว่า ทรงกลมพลังวิญญาณ) ความหนาแน่นของของเหลวที่เป็นตัวแทนของพลังวิญญาณก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พลังวิญญาณของเขาพุ่งขึ้นจาก 3,600 แต้มเป็น 5,000 แต้ม

ขอบเขตพลังวิญญาณของระดับ D อยู่ที่ 1,000-5,000 แต้ม ส่วนระดับ C คือ 5,000-20,000 แต้ม