บทที่ 109 บรรลุผลสำเร็จอย่างสมบูรณ์

บทที่ 109 บรรลุผลสำเร็จอย่างสมบูรณ์

หลังจากขับไล่อวี๋จื้อปัวไปได้แล้ว หนูมารตัวใหญ่ก็นั่งยองๆ อยู่บนทุ่งหญ้าที่ขี้เถ้ายังไม่มอดดับ มันมองข้ามเปลวไฟที่ยังหลงเหลืออยู่รอบๆ ไปอย่างสิ้นเชิง

เปลวเพลิงและความร้อนสูงที่เกิดจากความหนาแน่นพลังวิญญาณระดับนี้ไม่อาจสร้างความเสียหายแก่ตัวมันได้เลย มันจึงสวาปามหนูมารที่ถูกย่างสดพลางเคียดแค้นไปด้วย

แม้หนูมารย่างไฟจะทั้งหอมทั้งกรอบ ทว่าพวกมันล้วนเป็นลูกหลานของมันนะ! การที่เผ่าหนูมารของพวกมันสามารถยึดครองทุ่งราบกว้างใหญ่ขนาดนี้ได้ ก็เพราะทั้งเผ่าพันธุ์ต่างร่วมแรงร่วมใจกัน ยามที่มีศัตรูภายนอกบุกรุกเข้ามาก็จะกรูเข้าไปรุมขย้ำจนเปลี่ยนอีกฝ่ายให้กลายเป็นอุจจาระในทันที

ทุ่งราบหนูมารแห่งนี้ แม้จะเทียบไม่ได้กับทุ่งราบหนูมารแห่งอื่นในแดนลับ แต่มันก็เป็นอาณาเขตส่วนตัวของมัน ทั้งยังเป็นรากฐานที่ทำให้มันได้เสวยสุขโดยไม่ถูกสัตว์อสูรระดับ B ตัวอื่นในแดนลับเข้ามารุกราน ทว่าช่วงเวลานี้กลับถูกอวี๋จื้อปัวออกอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง ช่างวิปริตเสียสติสิ้นดี

ตอนนี้มันได้มองอวี๋จื้อปัวเป็นศัตรูคู่อาฆาตไปแล้ว และตั้งใจว่าจะไม่ไปหาความสำราญกับเหล่านางสนมหนูอีก ตราบใดที่กลิ่นอายของอวี๋จื้อปัวปรากฏขึ้น มันจะพุ่งเข้าไปสังหารทันที