บทที่ 31 แมวมิติ

บทที่ 31 แมวมิติ

วันรุ่งขึ้น พ่อและแม่อวี๋ไม่ได้ออกไปวิ่งอย่างน่าประหลาดใจ ทั้งสองตื่นขึ้นมา พอตอนล้างหน้าแปรงฟันก็ต้องประหลาดใจระคนยินดีกับความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองอย่างยิ่ง จึงยืนเทียบความเปลี่ยนแปลงอยู่หน้ากระจกไม่หยุด

อวี๋จื้อปัวเองก็ตื่นเช้ามากเช่นกัน หลังจากปลุกพลังแล้ว ในแต่ละวันเขาต้องการเวลานอนเพียงสี่ถึงห้าชั่วโมงก็สามารถมีเรี่ยวแรงและพละกำลังที่เต็มเปี่ยมได้แล้ว

เมื่อเห็นพ่อแม่มีความสุขเพราะดูเด็กลง เขาก็อดยิ้มอย่างเข้าใจไม่ได้

เนื่องจากคนในครอบครัวรู้สถานะผู้ปลุกพลังของเขาแล้ว อวี๋จื้อปัวจึงไม่ได้ปิดบังความผิดปกติของตัวเองอีกต่อไป เขาบอกให้แม่อวี๋ทำอาหารเช้าสำหรับเจ็ดคนให้ พอกินเสร็จก็ออกจากบ้านทันที

ตอนที่เดินออกจากหมู่บ้าน เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเจ็ดโมงครึ่งแล้ว ซึ่งเป็นเวลาที่คนวัยกลางคนและคนสูงอายุจะออกมาซื้อกับข้าวและออกกำลังกายพอดี