บทที่ 16 แย่งตัว

บทที่ 16 แย่งตัว

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของอวี๋จื้อปัว คือสิ่งปลูกสร้างขนาดยักษ์ที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสูง ดูราวกับหล่อขึ้นมาจากเหล็กกล้า เป็นป้อมปราการเหล็กกล้าอย่างแท้จริง

สิ่งปลูกสร้างแห่งนี้สูงหลายสิบเมตร พอมองจากระยะไกลก็ดูคล้ายกับก้อนเหล็กขนาดยักษ์ ตั้งอยู่บนชัยภูมิที่ต่ำลงไปเล็กน้อย น่าจะใช้ระบบหมุนเวียนอากาศภายในอาคาร เพราะอวี๋จื้อปัวมองไม่เห็นหน้าต่างแม้แต่บานเดียว ทั้งยังมองไม่ออกว่ามีกี่ชั้น ทว่าสามารถมองเห็นได้ว่าบริเวณรอบชั้นกลางและส่วนยอดของป้อมปราการเหล็กกล้า เต็มไปด้วยอาวุธเทคโนโลยีสุดล้ำติดตั้งอยู่อย่างหนาแน่น ปากกระบอกเล็งออกไปภายนอกอย่างเย็นยะเยือก

ข้างสิ่งปลูกสร้างนั้นมีอาคารคอนกรีตตั้งกระจายตัวอยู่ท่ามกลางพื้นที่สีเขียว ถัดออกไปก็คือเขตทหารของจริง บนลานกว้างมีทหารจำนวนไม่น้อยตั้งแถวเป็นขบวนกำลังฝึกซ้อมอยู่ เสียงขานคำขวัญดังกระหึ่มกึกก้องฟ้า

"พี่อันเกอ สำนักเสินเซิ่งของเราใช้การบริหารจัดการแบบทหารเหรอครับ" อวี๋จื้อปัวมองหวังอันเกอพลางเอ่ยถาม ตัวเขาเองก็เคยดูซีรีส์ทหารสู้ตายในบิลิบิลิมาเหมือนกัน จึงมีความใฝ่ฝันอยากเป็นทหารอยู่ลึกๆ แต่ก็ค่อนข้างรักอิสระมากกว่า ตอนถามจึงรู้สึกสับสนและลังเลเล็กน้อย