บทที่ 173

บทที่ 173

อู๋ชิวชิวส่งเครื่องหมายคำถามกลับไปอย่างไม่แยแส "?"

อาจเป็นเพราะช่วงนี้เจอเรื่องราวมามากเกินไป จนทำให้เวลาที่เธอขยับเนื้อขยับตัวมีความรู้สึกแบบยกของหนักราวกับปุยนุ่น

ถ้าพูดภาษาคนก็คือสุกจนไม่อายน้ำร้อน เหาเยอะจนไม่รู้สึกคันแล้ว

ฝ่ายตรงข้าม "???"

"ดูท่าคงจะโยนเรื่องของฉันไปไว้ข้างหลังแล้วสินะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"

เสียงหัวเราะที่ต่อกันเป็นพรืดในช่วงท้าย แม้จะเป็นเพียงตัวอักษร แต่กลับทำให้รู้สึกชวนขนลุกอย่างประหลาด

ราวกับว่าเบื้องหลังหน้าจอ มีดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยคู่หนึ่งกำลังจ้องมองคุณอยู่ พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียม

อู๋ชิวชิวเห็นกล้องโทรศัพท์มือถือของตัวเองกะพริบแสงสีแดงเป็นระยะ คล้ายกับดวงตาคู่หนึ่ง

เธอดับหน้าจอโทรศัพท์อย่างรีบร้อน