บทที่ 172

บทที่ 172

เธอจำได้ว่า ตอนที่เธอกำลังทำแผลหน้ากระจกครั้งนั้น หลัวซีเป็นคนทิ้งแอลกอฮอล์และผ้าก๊อซไว้ให้เธอ

ตอนนั้นเธอยังรู้สึกซาบซึ้งใจหลัวซีอยู่เลย

คาดไม่ถึงเลยว่าหลัวซีจะแอบเก็บเลือดของเธอไปลับหลัง

หากไม่มีเลือดหยดนี้ ก็คงไม่มีทางใช้คาถาทำร้ายจนเกือบทำให้เธอตาบอดได้

"ได้รับบทเรียนแล้วใช่ไหมล่ะ? ดังนั้นบอกแล้วว่าอย่าเชื่อใจคนอื่นเป็นอันขาด ต่อให้อีกฝ่ายจะทำท่าทางดีกับคุณแค่ไหนก็ตาม"

อู๋หั่วหั่วกอดมือเล็กที่เป็นกระดาษของตัวเองพลางแค่นยิ้ม

เวลานี้จางเสี่ยวหม่านกลับมาแล้ว

แขนข้างหนึ่งของเธอถูกฉีกขาดไป กลายเป็นหุ่นกระดาษแขนเดียว

"อีกฝ่ายไม่ใช่หลัวซี เป็นตาแก่คนหนึ่ง ร้ายกาจเป็นบ้า"