บทที่ 174

บทที่ 174

อู๋ชิวชิวพลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว หันขวับไปมองยังเตียงอีกฝั่งหนึ่ง

การจัดวางภายในห้องคือเตียงสองชั้นที่พิงชิดอยู่กับผนังฝั่งขวา

ส่วนผนังฝั่งซ้ายนั้นเป็นหน้าต่างบานหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ตรงกับเตียงพอดี

เบื้องล่างหน้าต่างคือโต๊ะเขียนหนังสือเก่าคร่ำครึตัวหนึ่ง สีดำบนโต๊ะหลุดลอกไปมาก วางข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของป้าผู้ดูแลหอเกะกะเต็มไปหมด

ไม่ว่าจะเป็นแก้วน้ำ ขนมขบเคี้ยว หรือสมุดลงทะเบียนอะไรทำนองนั้น

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเรื่องรอง

สิ่งที่อู๋ชิวชิวเห็นคือ มีใบหน้าปริศนาแปะอยู่ตรงขอบหน้าต่าง

ผ้าม่านที่เห็นชัดเจนว่ารูดปิดไว้ก่อนเข้านอนแล้ว กลับถูกเปิดออกเองโดยไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาบนผนัง คือแสงสีนวลเย็นยะเยือกของหลอดไฟถนนนอกหน้าต่างนั่นเอง

เดิมทีอู๋ชิวชิวคิดว่าเป็นใบหน้าของหลัวซี แต่กลับพบว่านั่นคือคนแก่คนหนึ่งอย่างชัดเจน