บทที่ 168

บทที่ 168

อู๋ชิวชิวถือมีดโค้งพุ่งเข้าไปฟันทันที

ย่อมสามารถฟันขาดได้

ทว่าเส้นผมเหล่านั้นมีอยู่มากมายมหาศาลไร้ขีดจำกัด เมื่อเธอฟันขาดไปหนึ่งปอย ก็งอกขึ้นมาใหม่ได้อีกหนึ่งปอย พวกมันพลิกแพลงคล่องแคล่วว่องไวยิ่ง ส่งเสียงขู่ฟ่อเลื้อยวนไปมาภายในห้อง ค่อย ๆ ห้อมล้อมอู๋ชิวชิวเอาไว้ทีละน้อย

"สารอาหาร"

"กรับ... กรับ..."

หญิงสาวอ้าปากกว้างจนถึงใบหู ส่งเสียงเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วโหย

เส้นผมสีดำสนิทและเป็นเงางามเหล่านี้ มีสภาพเส้นผมที่ดีเสียยิ่งกว่าของอู๋ชิวชิวเสียอีก

หรือว่าสารอาหารของเส้นผมพวกนี้คือมนุษย์? หรือว่าโลหิตสด ๆ กันแน่?

ทว่าเนื่องด้วยท่านั่งของอู๋ชิวชิวในยามนี้ เส้นผมเหล่านี้จึงไม่กล้าพุ่งเข้ามาพันธนาการเธอโดยตรง ทำได้เพียงเลื้อยลามอยู่รอบกาย คอยหยั่งเชิงและขยับเข้าใกล้ทีละนิดทีละน้อยเท่านั้น