บทที่ 147

บทที่ 147

ทว่าร่างไร้วิญญาณของยายกลับอยู่ในโลงไท่จิ่วอินอย่างชัดเจน

ร่างที่ผอมบางของยายยืนอยู่ใต้ต้นหลิว

ยังคงอ่อนโยนเช่นเดียวกับในความทรงจำ

"ชิวชิว เด็กดี ยายภูมิใจในตัวลูก"

ยายกวักมือเรียกอู๋ชิวชิว

พลางก้าวเท้าเดินมาทางประตูอีกสองสามก้าว

อู๋ชิวชิวยกเท้าขึ้นโดยสัญชาตญาณเกือบจะเดินเข้าไปอยู่แล้ว

แล้วเอ่ยถามยายเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ว่าความจริงมันคืออะไรกันแน่

ทว่าในวินาทีต่อมา อู๋ชิวชิวก็ถอยหลังไปสองก้าวตามสัญชาตญาณ พร้อมกับจ้องมองคนแก่หลังค่อมด้วยสายตาไม่เป็นมิตร