บทที่ 148

บทที่ 148

ชายแก่หลังค่อมเอ่ยเล่าอย่างละเอียดลออ สีหน้าเจือความลำพองใจอยู่บ้าง ย่อมต้องมีความหวนรำลึกถึงอดีตปะปนอยู่ด้วยเช่นกัน

ทว่าเขากลับไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า ทุกสิ่งที่ตนพูดนั้นถูกหานอวิ้นฟังจนหมดเปลือกทุกคำอักขระ

"แล้วอย่างไรต่อ? ทหารแสนนายพวกนั้นเล่า?"

อู๋ชิวชิวเหลือบมองไปยังทิศทางที่หานอวิ้นอยู่

ความจริงค่อนข้างผิดเพี้ยนไปจากที่เธอกล่าวคาดเดาไว้เล็กน้อย ทว่าโดยรวมแล้วก็ใกล้เคียงกันมาก

หานอวิ้นตายเพราะความหวาดระแวงอย่างแท้จริง

ข้างหมอนตระนอนหลับ ไฉนเลยจะยอมให้ผู้อื่นมานอนกรนร่วมเตียง

ต่อให้หานอวิ้นไม่เคยมีความคิดเช่นนั้นเลยก็ตาม แต่ในมุมมองของราชสำนัก คนที่กุมกำลังทหารไว้ในมือหนาแน่น มีชื่อเสียงเกรียงไกรยิ่งนัก ทั้งยังเยาว์วัยถึงเพียงนี้ จะไม่ให้หวาดระแวงได้อย่างไร?

"เฮ้อ คำโบราณว่าเดินหมากแล้วไม่หวนคืน หลังแม่ทัพหานตายยังไม่ถึงสามปี พวกคนเถื่อนชายแดนก็ยกพลมารุกราน ในแผ่นดินไร้แม่ทัพมือฉกาจให้ใช้งาน กองทัพไร้ทหารกล้าให้บัญชา แผ่นดินจวนเจียนจะล่มสลาย พลังดวงชะตาก็กำลังจะหมดสิ้น สองปีนั้นสิ่งที่ราชสำนักนึกเสียใจมากที่สุดก็คือเรื่องที่สังหารแม่ทัพหานนี่แหละ"