กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
โดยไม่ทันรู้ตัว เวลาได้ล่วงเข้าสู่ยามเย็นแล้ว
ทั้งสองกุมมือประสานสิบนิ้วเดินออกจากย่านตลาดอันวุ่นวาย ก่อนจะพบว่ามีเด็กนักเรียนหลายคนสะพายย่ามใส่หนังสือเดินสวนมา
“โรงเรียนเลิกแล้ว ฟูจื่อทังน่าจะพาต้าเป่ากับเสี่ยวเป่ากลับจวนไปแล้ว”
“เช่นนั้นพวกเราไปจวนตระกูลทังด้วยกัน แล้วพาพวกเขากลับมาดีหรือไม่?”
“อืม ดี”
ภายนอกหยวนโม่ยังคงสงบนิ่งราวสายลมแผ่ว แต่เมื่อพวกเขาเดินอ้อมสะพานโค้งและเห็นจวนตระกูลทังอยู่ไม่ไกล เขากลับเผลอบีบฝ่ามือนางแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลันรู้สึกประหม่าอย่างไร้สาเหตุ
“ก๊อก ๆ…”
“มาแล้วเจ้าค่ะ”
“เอ้อร์เฉียว ข้าเอง”
“ที่แท้ก็พี่หว่านเอ๋อร์ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว” เอ้อร์เฉียวเปิดประตูพลางตะโกนด้วยเสียงอันดัง