ตอนที่ 185 กลัวเจ้าตกใจ

น้ำใจอันเปี่ยมล้นของคนตระกูลทังยากจะปฏิเสธได้

นอกจากกินข้าวแล้ว คนกลุ่มหนึ่งยังได้ร่ำสุรากันไปคนละสองสามจอก

ดังนั้นยามที่พวกเขาออกจากจวนตระกูลทัง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

สองมือของหยวนโม่โอบอุ้มเด็กน้อยไว้ข้างละคน ในวงแขนยังมีมือเล็ก ๆ อีกข้างคล้องกุมไว้ ในใจรู้สึกเคลิบเคลิ้มล่องลอยอยู่บ้าง

“ถะ…ถึงแล้ว” ไป๋หว่านหว่านหยุดฝีเท้า ดึงมือของตนออกจากร่างของหยวนโม่

“อืม แต่ว่าทั้งต้าเป่าและเสี่ยวเป่าต่างก็หลับไปแล้ว จะปลุกพวกเขาให้ตื่นหรือไม่?”

มือเล็ก ๆ ที่ผละออกไปอย่างกะทันหันทำให้เขารู้ว่า ตนต้องหยุดฝีเท้าไว้ที่หน้าประตูแล้ว

“ให้ข้าลองอุ้มเข้าไปเถิด ดึกดื่นป่านนี้แล้ว พวกเขาสองสามคนต้องกลับมากันหมดแล้วแน่ ๆ ประเดี๋ยวมาเห็นท่านเข้าคงตกใจแทบแย่”