ตอนที่ 183 สามีดีจริงเชียว

ในชั่วพริบตานั้นไป๋หว่านหว่านก็หน้าแดงลามไปจนถึงกกหู

นี่…นี่มันอยู่บนถนนใหญ่แท้ ๆ นะ

ถึงระดับนี้ ต่อให้เป็นคนยุคปัจจุบันก็ยังต้องขัดเขินกระมัง?

นางยัดซาลาเปาในมือเข้าปากอย่างลนลาน จากนั้นจึงยัดลูกที่เหลือใส่อกเสื้อของเขา แล้วสาวเท้าก้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว ทำท่าทางประหนึ่ง “ข้าไม่รู้จักเขา ทุกคนอย่าได้เข้าใจผิด”

หยวนโม่รู้ว่านางเขินอาย จึงเดินตามติดอยู่เบื้องหลังนาง

เด็กน้อยผู้นี้ เมื่อครู่มิใช่ยังบ่นว่าปวดเอวเมื่อยหลังหรอกหรือ? ไฉนเพิ่งผ่านไปเพียงครู่เดียว ก็วิ่งเร็วปานกระต่ายเสียแล้ว ดูท่าคงเป็นเพราะเขายังพยายามไม่พอ…

เขาปราดเข้าไปก้าวเดียวก็ดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ก้มหน้าลงมอง ก็เหมือนกระต่ายน้อยจริง ๆ สองแก้มป่องกลมเพราะซาลาเปาครึ่งลูกนั้น ใบหน้ายังแดงระเรื่ออยู่บ้าง

“หว่านเอ๋อร์เขินอายแล้วหรือ?”