ตอนที่ 182 ไม่หวานเท่าเจ้า

ไม่อยากขยับ แม้แต่นิดเดียวก็ไม่อยากขยับ

ไป๋หว่านหว่านนอนอยู่บนแท่นบรรทม เหม่อมองม่านแท่นบรรทมอย่างเลื่อนลอย

นางรู้สึกเพียงว่าทั่วร่างไร้เรี่ยวแรง เอวเมื่อยล้า แผ่นหลังปวดระบม นางสาบานเลยว่า หากหยวนโม่กล้ามาอีก นางจะรวบรวมกำลังทั้งหมดถีบเขาตกจากแท่นบรรทมให้จงได้…

ช่างบังเอิญเสียจริง ระหว่างที่นางกำลังเหม่อลอย จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งโอบรอบเอวของนางอีกครั้ง หยวนโม่กอดนางไว้ด้วยสีหน้าอิ่มเอม

ไป๋หว่านหว่านหดตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ การเคลื่อนไหวโดยไม่รู้ตัวนี้ทำให้หยวนโม่รู้สึกผิดอย่างยิ่ง

หรือว่าเขาจะหักห้ามใจไม่อยู่เกินไปหน่อย หว่านเอ๋อร์เพิ่งกลับจากหมู่บ้านชิงเหอ เขาก็…

เขากอดนางไว้ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบเด็ก