ตอนที่ 167 ไปเยี่ยมคารวะฟูจื่อทัง

ไป๋หว่านหว่านใจกระตุกวูบ สมองพลันฟ้าบุพกาลไปหมด มิตะลึงงันจนไม่รู้จะรับมือเยี่ยงไร

อี้เหนียนเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็เผยสีหน้ากระจ่างแจ้งแก่ใจออกมา

“หรือว่าหว่านเอ๋อร์กำลังหนีภัยอยู่? แต่การที่รู้จักมักคุ้นกับครอบครัวของฟูจื่อทังได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดาทั่วไป ประสบเคราะห์กรรมรึ? หรือว่า…”

ไป๋หว่านหว่านรีบยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้แน่นในทันที

“ท่านเจ้าเรือนอี้ อย่าได้พูดจาเหลวไหลอีกเลย ช่างเถิด ชั่วยามไม่เช้าแล้ว ข้ายังต้องไปรับต้าเป่าเสี่ยวเป่าอีก”

ไป๋หว่านหว่านปล่อยมือ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

“เอ๊ะ หว่านเอ๋อร์… รอข้าด้วย ข้าเองก็ไม่ได้ไปดูเด็กทั้งสองหลายวันแล้ว ขอข้ากลับไปพร้อมกับเจ้าด้วย”

“ตามใจเจ้า”

อี้เหนียนจนปัญญา ได้แต่ตระหนักว่านี่คล้ายจะเป็นคราแรกที่หว่านเอ๋อร์มีโทสะ

ส่วนพวกของหยวนโม่นับแต่ออกจากสำนักไท่เหอมา ก็วางแผนว่าจะรั้งอยู่ที่ทงโจวต่ออีกสักระยะ