กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ใช่แล้ว เป็นข้าเอง จะทำไมรึ? กุ้ยเฟยประหลาดใจหรือไม่? คาดไม่ถึงล่ะสิ?” ไป๋หว่านหว่านกอดอก ยิ้มพลางก้าวเดินออกมาจากด้านหลังของหยวนโม่
“เจ้า… เจ้าหญิงแพศยา เจ้ายังมีหน้าโผล่ออกมาอีก” พูดจบ ซูเยว่หัวก็พุ่งตรงเข้าไปหมายจะข่วนตะปบ
“ขวางไว้” สิ้นเสียงคำสั่งของหยวนโม่ เหล่าองครักษ์ก็เข้าควบคุมตัวซูเยว่หัวไว้ทันที
ไป๋หว่านหว่านเดินไปตรงหน้าซูเยว่หัวอย่างไม่รีบร้อน
“หญิงแพศยารึ? ก็ยังดีกว่าบางคนที่ชอบถ่ายทอดสดล่ะนะ? ข้ากับเสด็จย่ารวมถึงพวกขันทีนางกำนัลทั้งหลายน่ะ เห็นกันจะจะตาเชียวล่ะ”
“เจ้า… เป็นเจ้า เป็นเจ้าที่พาคนเข้ามา นังหญิงอำมหิต”
“คำว่าหญิงอำมหิตข้ามิกล้ารับไว้หรอก ข้าเรียกว่าเอาหนามยอกเอาหนามบ่งต่างหาก เป็นอย่างไร รสชาติดีใช่ไหมล่ะ?”