ตอนที่ 140 น้ำแกงบำรุงครบสูตร

ทั้งสองหลับใหลยาวนานถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน

ชื่อเหยียนเฝ้าอยู่หน้าประตูโถง ไม่ได้ก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว

จ้าวตูไม่อาจวางใจได้จริง ๆ ค่ำคืนนั้นจึงเข้าไปดูอีกครั้ง กระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากภายในห้อง เขาจึงค่อย ๆ ถอยออกจากโถงชั้นใน

วันรุ่งขึ้น

ท้องฟ้าเพิ่งสว่าง ไป๋หว่านหว่านก็ฝันว่าตนเองคล้ายกำลังจมน้ำ ทั้งร่างไม่อาจมีลมหายใจได้โดยสิ้นเชิง

เมื่อนางลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน จึงพบว่าใบหน้าของใครบางคนอยู่ตรงหน้า…

ที่แท้นางถูกจูบจนลมหายใจไม่ออก…จึงได้ตื่นขึ้นมา

“อื้อ อย่าก่อกวนเลย…ตอนนี้ข้าไม่อยากขยับแม้แต่น้อย” เสียงของนางหลังเพิ่งตื่นนุ่มนวลยิ่งนัก ทำให้หัวใจของหยวนโม่คันยุบยิบ

เขากุมมือของนางไว้ แล้วกระซิบข้างหูนางเบา ๆ ประโยคหนึ่ง