ตอนที่ 116 รักก็คือรัก

เอ๋ เป็นบุรุษหรอกหรือ? เหล่าคนงานหญิงที่กำลังยุ่งมือ ต่างพากันหยุดงานในมือ แล้วหันไปมองทางหน้าต่าง

ส่วนไป๋หว่านหว่านก็หยิบผ้าพันคอที่ใกล้จะถักเสร็จขึ้นมา แล้วเดินไปอย่างไม่รีบร้อน

“ผู้ใดมาหาข้าหรือ?” นางจัดการกับก้อนไหมพรม พลางเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้า

“ข้าเอง”

เสียงอันคุ้นเคยนั้นทำให้นางเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบเปิดกลอนประตูออกดู และก็เป็นเขาจริง ๆ

คนตรงหน้าคือซ่างเหรินในดวงใจ หยวนโม่จึงรอแม้เพียงเค่อเดียวไม่ไหว เขาโอบนางเข้าสู่อ้อมแขนโดยตรง

“หว่านหว่าน ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก คิดถึงเหลือเกิน”

เขาไม่ได้พบนางมานานถึง 10 วันเต็มแล้ว ความทรมานจากความคิดถึงเช่นนั้น เขาทนมามากพอแล้ว