ตอนที่ 97 สุราไม่อาจดื่มส่งเดช

จ้องมองแผ่นหลังของเขาที่ห่างไกลออกไป แววตาของซูเยว่หัวเปี่ยมล้นด้วยความเคียดแค้นอันเวิ้งว้างเดียวดาย

“พระนางเพคะ…” ฮุ่ยฟางสาวใช้ร้องเรียกอย่างขลาดกลัว นับตั้งแต่อัครเสนาบดีซูถูกทำร้ายจนสูญสิ้นอำนาจ ยามนี้พระนางก็ยิ่งคาดเดาจิตใจยากขึ้นทุกที

“ไร้ประโยชน์ ยังไม่รีบสั่งคนไปสืบอีก ฮ่องเต้ออกจากวังในยามราตรีสงัด ทั้งยังร้อนรนถึงเพียงนี้ หึ เปิ่นกงอยากรู้นักว่าฝ่าบาทเสด็จไปที่ใดกันแน่”

มุมปากของซูเยว่หัวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโง่งม พยายามสะกดกลั้นหยาดน้ำตาในดวงตาอย่างสุดกำลัง สองมือค่อย ๆ ลูบไล้ใบหน้าของตน แสงจันทราสาดส่องลงบนใบหน้าที่ชาดทาปากเปรอะเปื้อน เผยให้เห็นกิริยาท่าทางที่ใกล้จะคลุ้มคลั่ง