เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หยวนโม่กุมหัวใจพลางร้องเรียกว่าแทบจะทนไม่ไหวแล้ว อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เช่นนี้ผู้ใดจะรับไหวกัน
หยวนฉี่มองสีหน้าท้อแท้ของเขา ก่อนส่ายศีรษะแล้วตบไหล่เขาเบา ๆ
“ข้าแนะนำว่าเจ้าอย่าได้คิดเลย เถ้าแก่ไป๋ไม่มีทางยอมมาอยู่ในห้องเครื่องหลวงของเจ้าหรอก”
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?” หยวนโม่ถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“ดูจากท่าทางของเจ้าแล้ว เกรงว่าเจ้าคงไม่รู้จักหม้อไฟที่กำลังโด่งดังไปทั่วอวิ๋นตูของเรากระมัง?”
“……”
“ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังก็ไม่กลัวเจ้าหัวเราะเยาะหรอก ทันทีที่หม้อไฟบัดซบนั่นปรากฏขึ้น กิจการของหอวั่งเยว่ก็ซบเซาลงอย่างรวดเร็ว จนเกือบต้องปิดกิจการ
แต่ก็โทษผู้อื่นไม่ได้ ฝีมือของเราสู้เขาไม่ได้เอง โชคดีที่เถ้าแก่ไป๋ไม่รังเกียจ ยอมรับช่วงกิจการที่ยุ่งเหยิงนี้ต่อ เจ้าว่าอาหาร 2 อย่างนี้รสชาติดีหรือไม่”