ตอนที่ 79 ความทรงจำ

ไป๋หว่านหว่านรู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากด้านหลัง จึงได้แต่ยืนงุนงงอยู่เล็กน้อย

กลางวันแสก ๆ ฟ้าดินกระจ่าง กลับมีคนหยอกล้อสตรีผู้รักนวลสงวนตัวกลางถนน... เอ่อ บุรุษต่างหาก

“เป็นข้าเอง”

เป็นเขา เพียงประโยคเดียวกับกลิ่นหมึกจาง ๆ ที่ติดกายเขา ไป๋หว่านหว่านก็สามารถเดาได้ว่าเขาคือผู้ใด

น่าขันนัก ตอนนั้นนางยังเคยสงสัยว่า เขาเป็นองครักษ์แท้ ๆ แล้วเหตุใดบนกายจึงมีกลิ่นหมึกได้

นางยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยันตนเอง ร่างกายขัดขืนเล็กน้อย ภายในใจก็เกิดความลนลานขึ้นมา

เขาคงไม่ได้มาที่นี่เพื่อจับนางกระมัง ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นหนึ่งว่างถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ไป๋หว่านหว่านฝืนทำทีสงบนิ่ง ก่อนออกแรงแกะแขนที่กอดรัดนางแน่นออก นางรู้สึกแทบหายใจไม่ออกเพราะถูกเขารัดจนแน่นเกินไป