ตอนที่ 36 ออกเดินทาง

“เอาล่ะ กลับไปเถิด” ไป๋หว่านหว่านยัดห่อผ้าใส่มือหยวนโม่ แล้วเตรียมจะจากไป

“หว่านหว่าน” นางถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น

ร่างของไป๋หว่านหว่านแข็งทื่อในชั่วพริบตา ทว่านางกลับมิได้ดิ้นรนขัดขืน ในฐานะคนยุคปัจจุบัน การกอดกันฉันมิตรยังพอยอมรับได้ อีกอย่าง นี่ก็คงเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้พบกันแล้ว

“มีอันใดหรือ?” นางเอ่ยถามเสียงเบา

สัมผัสที่ห่างหายไปนานทำให้หัวใจของหยวนโม่สงบลงทั้งดวง หว่านหว่านมิได้ปฏิเสธเขา

เขาอาลัยอาวรณ์ จึงกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกเล็กน้อย

“ข้าจะคิดถึงเจ้า”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ไป๋หว่านหว่านยื่นมือออกไปตบแผ่นหลังของเขาเบา ๆ

“ข้าก็เช่นกัน”

เพราะหากจากไปแล้ว พวกเขาอาจมิได้พบกันอีกเลยก็เป็นได้… ฮือ ๆ บุรุษรูปงาม…