ตอนที่ 29 ฮองเฮาของเขา

ไป๋หว่านหว่านคิดในใจว่าหรือจะปล่อยมือแล้วเผ่นหนีไปเลยดี…

นางออกแรงผลักหยวนโม่ออกไป คว้าเอามันฝรั่งทอดครึ่งห่อนั้นกลับคืนมาอย่างเงียบเชียบ กำลังจะจากไป

ทว่าพอฉุกคิดดูอีกที เหลือบมองมันฝรั่งทอด เจ้าหมอนี่คงไม่ใช่หมดสติเพราะกินของสิ่งนี้เข้าไปหรอกกระมัง? มิฉะนั้นอยู่ดี ๆ ทำไมถึงบอกว่าเป็นลมก็เป็นลมเล่า?

นางย้อนกลับมาข้างกายหยวนโม่ เฮ้อ ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เจ้าก็นับว่าเป็นคนดีอยู่บ้าง อีกทั้งนอนอยู่ตรงนี้ก็หนาวมากนัก เอาเจ้าลงไปก็แล้วกัน

หลังจากออกแรงเท่าเก้าวัวพลังเสือสองตัว ไป๋หว่านหว่านก็แบกหยวนโม่ลงมาได้ในที่สุด ให้นั่งพิงไว้ริมกำแพง ไป๋หว่านหว่านหอบหายใจพลางชี้นิ้วใส่จมูกของหยวนโม่เอ่ยขึ้น

“ข้าจะบอกเจ้าให้ เคราะห์ดีที่ข้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ มิฉะนั้นวันนี้เจ้าคงไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองตายอย่างไร”