กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ฝ่าบาท ผู้น้อยสืบพบว่าในช่วงหลายวันนี้แม่นมเซียวติดต่อใกล้ชิดกับคนในตำหนักเย็น อีกทั้งยังสมคบคิดกัน ลักลอบส่งสิ่งของที่เรียกว่าสบู่หอมออกไปทางประตูด้านข้างของอุทยานตะวันตก น่าจะนำไปใช้ค้าขายพ่ะย่ะค่ะ”
“สมคบคิด?” หยวนโม่เลิกคิ้วคมขึ้น
“ขอฝ่าบาทโปรดอภัย เป็นการร่วมมือกันพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม เรารู้แล้ว เจ้าไปก่อนเถิด”
“พ่ะย่ะค่ะ ผู้น้อยทูลลา”
สบู่หอม? ค้าขาย? หว่านเอ๋อร์ของเขารู้จักค้าขายตั้งแต่เมื่อใดกัน? ขณะที่คิดเช่นนั้น จู่ ๆ เขาก็นึกถึงการพบกันบนชายคาทั้งสองครั้งขึ้นมา
“เสี่ยวโต้วจื่อ ชั่วยามใดแล้ว?”
“ฝ่าบาท ใกล้พ้นยามโฉ่วแล้วพ่ะย่ะค่ะ ถึงเวลาพักผ่อนแล้ว”
หนึ่งราตรีนี้ หยวนโม่นอนพลิกไปพลิกมาไม่หลับใหล ในหัวเต็มไปด้วยความสงสัยนับพันนับหมื่น
เขาจะต้องไปตำหนักเย็นสักครั้ง