ตอนที่ 17 หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ภายในตำหนักไท่เหอ บรรยากาศอึมครึมน่ากลัวยิ่งนัก

หยวนโม่ประมาทไปแล้ว เขาคิดว่าด้วยฐานะของตน การจะตามหานางกำนัลตัวเล็ก ๆ สักคนในพระราชวังเมืองอวิ๋นตูแห่งนี้ย่อมง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

บัดนี้เบื้องล่างโถงตำหนักมีเหล่านางกำนัลคุกเข่าอยู่หนาแน่นยั้วเยี้ย แม้แต่จ้าวตูก็ก้มหน้าต่ำ มิกล้าเหลือบมองฝ่าบาทแม้เพียงแวบเดียว

นี่เป็นนางกำนัลทั้งหมดที่เขาพลิกแผ่นดินค้นหา และคัดกรองแล้วแอบจัดแจงพาเข้ามา

ขอเพียงมีส่วนคล้ายคลึงกับสตรีในภาพวาดแม้เพียงเสี้ยวเดียวเขาก็พามาจนหมด… กระทั่งนางกำนัลที่สวมชุดวังสีเรียบ ประดับปิ่นดอกไม้และปิ่นไข่มุกบนศีรษะก็มิได้ละเว้น

ทว่าก็ยังคงหาสตรีที่ฝ่าบาทต้องการตัวผู้นั้นไม่พบ

“ช่างเถอะ ถอยออกไปให้หมด” หยวนโม่ยกมือกุมหน้าผาก

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ในที่สุดก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก