เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ควบสายลมท่องไกล
กู่ฉางชิงหันหน้าไปมองยังความมืดมิดในผืนป่า ความหวังในดวงตาค่อย ๆ ดับวูบลง เขาเอ่ยเสียงแผ่ว "ความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าเหลืออยู่ก็คือ อยากให้พี่ใหญ่มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ด้วยดี"
ยามหันกลับมาอีกครา แววตาก็เปลี่ยนเป็นเจิดจ้าสดใสไปแล้ว เขาเอ่ยขึ้นว่า "เช่นนั้นพวกเราก็มาแข่งขันกันอย่างยุติธรรม ใครได้ไปก็เป็นของผู้นั้น"
หลีหยางเชื่อแล้ว
เฉิงจิ่นเหยียนวางไหสุราลง ละสายตากลับมาจากร่างกู่ฉางชิง เมื่อครู่นี้ มืออีกข้างของเขากุมอยู่บนด้ามดาบยาวตลอดเวลา ปราณดาบที่เตรียมพร้อมจะปะทุถูกแขนเสื้อตัวกว้างบดบังไว้ จึงมิอาจมีใครสังเกตเห็นว่า ปฐพีเซียนแก่นทองผู้นี้เกือบจะเปิดฉากลงมือสังหารคนแล้ว
ยามดึกสงัดผู้คนหลับใหล มักเป็นช่วงเวลาที่เรื่องประหลาดเกิดขึ้นได้ง่ายที่สุด