กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 มันก็เป็นเพื่อนของข้าเหมือนกัน
กู่ฉางชิงยืนอยู่ตรงนั้น สองแขนเสื้อสะบัดพึ่บพั่บตามลมราตรี แววตาเด็ดเดี่ยวที่เผยออกมาในชั่วพริบตา ทำให้หลีหยางนึกถึงตัวเอง
บางทีในสายตาของอีกฝ่าย พี่ใหญ่ผู้นั้นคงสำคัญที่สุดในชีวิต จึงยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่ออีกฝ่ายได้ ช่างละม้ายคล้ายกับตนเองยิ่งนัก
เพื่อหลิวจือเซี่ยแล้ว เขาก็ยอมพาปี้เอ๋อร์เดินออกจากเป่ยเจิ้น ก้าวเข้าสู่มหาพิภพ ใช้บ่าอันบอบบางแบกรับกรรมวิบากที่ไม่ควรต้องแบกนี้
ระหว่างที่สนทนากัน ชายวัยกลางคนผมแซมขาวก็เดินเข้ามาพลางยิ้มแนะนำตัวว่า "คนบ้านเดียวกับฉางชิงสินะ สวัสดี ข้าชื่อชิงเฟิง ชิงที่แปลว่าเช้าตรู่ เฟิงที่แปลว่าลมพัดแรง"