กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 โดนเกาะติดเสียแล้ว
เธอชี้ไปที่หัวสุนัขที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่บนทวนยาว พลางกล่าวว่า "เห็นหรือยัง? เจ้าหัวหมานั่นดุร้ายจนถึงขั้นกินกระทั่งร่างตัวเอง แขนเล็กขาเล็กอย่างเจ้านี่ มันเคี้ยวไม่กี่คำก็ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกแล้ว โอ๊ย กัดข้าเจ็บนะ รีบปล่อยเดี๋ยวนี้ ข้าไม่ได้ล้อเจ้าเล่นนะ"
ชั่วพริบตานั้นจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดออกมาจากตัวหูเถาโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย เด็กชายตัวน้อยจึงยอมปล่อยปากอย่างว่าง่าย จากนั้นก็เผ่นแว่บไปหลบอยู่ด้านหลังหลีหยาง ยื่นมือน้อย ๆ ดึงชายเสื้อของเขาไว้ ในดวงตาคู่เล็กเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
นี่มัน...