เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 สะพานเยาหมัวเต้า
ปี้เอ๋อร์สูดจมูกฟุดฟิด ใบหน้าน้อย ๆ แดงระเรื่อ อย่างไรเสียก็เป็นฤดูหนาว แม้จะมีแดดอุ่น แต่ก็ไม่อาจต้านทานความหนาวเหน็บนี้ได้ หลีหยางหัวเราะแหะ ๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า "เอาอย่างนี้ไหม เจ้ามาช่วยแบกสัมภาระ เดินไปเดินมาเดี๋ยวก็ตัวร้อนเอง จะได้ไม่หนาวไง"
แม่หนูน้อยกลอกตาบน ทำสีหน้าราวกับมองอุบายของเขาออกทะลุปรุโปร่งจนขี้เกียจจะใส่ใจ หลีหยางถอนหายใจ คิดจะยื่นมือไปจูง แต่ออกแรงยื่นไปได้แค่ครึ่งทาง ปี้เอ๋อร์ก็ติดสปีดวิ่งพรวดพราดออกไปไกลลิ่ว จากนั้นจึงหันกลับมามองเด็กหนุ่มชุดเขียวที่แบกห่อผ้าใบโตพลางทำหน้าหงอยเหงา บนดวงหน้าน้อย ๆ ผุดรอยยิ้มพึงพอใจขึ้นมาบ้าง ก่อนจะกระดิกนิ้วกวักเรียกแล้วตะโกนลั่น "ไม่เอาหรอก! เถ้าแก่ไม่อยู่ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ข้าทำงาน"
หลีหยางย้อนกลับทันควัน "มีสิทธิ์เพราะข้าเป็นคนเลี้ยงดูเจ้าไงเล่า"