เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 ป้ายหยกชิ้นนี้
หลีหยางได้ยินคำพูดเพ้อเจ้อไม่เข้าท่าของปี้เอ๋อร์จนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก หนังตากระตุกไม่หยุด ตัวเขาเองมองไม่เห็นอะไรเลย ทว่ากลับรู้สึกเหมือนมองเห็นทุกอย่าง ตั้งแต่เด็กเขาก็ฟังเรื่องเล่ามากมายจากปากเถ้าแก่มาตลอด ทั้งเซียนสวรรค์ คนเถื่อนเป่ยหยวน แดนพุทธทางทิศประจิม...
หลีหยางจูงมือปี้เอ๋อร์เตรียมจะก้าวขึ้นสะพาน แม้นี่จะเป็นสะพานเยาหมัวเต้า เขาก็ต้องเดินข้ามไปให้ได้
ชายหนุ่มชุดขาวที่สะพายพู่กันยืนมองอยู่แต่ไกล
หลีหยางขยับห่อสัมภาระให้เข้าที่ พลางเอ่ยเรียก "ปี้เอ๋อร์"
“มีอะไรก็รีบว่ามา อย่ามัวอ้ำอึ้ง” ปี้เอ๋อร์กุมหน้าอกไว้ พยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิตจนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ หลีหยางสังเกตเห็นว่าดวงตาของนางดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขายื่นมือออกไป กลืนคำที่อยากพูดลงคอ แล้วกล่าวเรียบ ๆ เพียงว่า "ไปกันเถอะ ข้ามสะพานนี้ไปพวกเราก็จะถึงเขาเจี้ยซานแล้ว"