ตอนที่ 167 คิดถึงเสิ่นอวี้เว่ย

ตอนที่ 167 คิดถึงเสิ่นอวี้เว่ย

เซี่ยหรานเนื้อตัวเปลือยกาย พอเหลียวหน้าไปก็เห็นชุดนอนพับเรียบร้อยอยู่บนตู้ข้างเตียง

เขาลงมือสวมใส่มันด้วยร่างกายที่เมื่อยล้าไปทั้งแขนขา หลังจัดการกับห้องน้ำเสร็จสรรพก็สวมรองเท้าแตะเดินลงมาจากชั้นบน

เสิ่นอวี้เว่ยคำนวณเวลากระทั่งการตื่นนอนของเขาไว้เป๊ะ ในเวลานี้จึงกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว เขาสวมผ้ากันเปื้อนผืนเดียวกับที่อาจารย์ใช้ประจำไว้รอบเอว และไม่ได้สวมแว่นตา เวลามองอะไรจึงมักจะเพ่งสายตาตาปรือโดยไม่รู้ตัว

เซี่ยหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนมิทันได้ระวัง จนทับแว่นตาที่เสิ่นอวี้เว่ยพาดวางไว้บนโต๊ะพังเสียหายไปแล้ว

เซี่ยหรานพิงอยู่ข้างบันได เพ่งมองเสิ่นอวี้เว่ยที่กำลังง่วนอยู่ในห้องครัวอยู่นานครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็จำต้องยอมรับว่าสมรรถภาพทางร่างกายของอีกฝ่ายนั้นดีกว่าตนเองมากนัก