ตอนที่ 165 รู้สึกเจ็บไหม

ตอนที่ 165 รู้สึกเจ็บไหม

กระทั่งถึงเวลาหนึ่งถึงสองทุ่ม เสิ่นอวี้เว่ยถึงยอมลงจากเตียง แล้วเดินไปเปิดผ้าม่านในห้องของเซี่ยหรานเพื่อระบายอากาศ

เมื่อหันกลับมา ก็เห็นเซี่ยหรานกำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียง

ใบหน้าซีกหนึ่งของเขาจมหายไปในหมอนนุ่ม ๆ ยังคงหอบหายใจช้า ๆ ผมหน้าผากเปียกชื้นยุ่งเหยิง ดวงตาหลับพริ้ม

มองไม่ออกว่าเหนื่อยหรือว่าง่วงกันแน่ คาดว่าคงมีทั้งสองอย่าง

เสิ่นอวี้เว่ยเดินกลับมาที่ข้างเตียง ปัดผมหน้าผากของเขาออกเบา ๆ แล้วแนบฝ่ามือลงบนหน้าผากของเขา

เซี่ยหรานแทบจะถูไถอุ้งมือของเขาตามสัญชาตญาณ ออดอ้อนเขาหลับตา พอสัมผัสได้ถึงความเย็นสบายที่ชวนให้ผ่อนคลาย ก็ขยับเข้าไปถูไถเสิ่นอวี้เว่ยอย่างแรงเหมือนแมวน้อยที่ถูกลูบหัว

เสิ่นอวี้เว่ยก็สัมผัสได้ถึงความร้อนตรงหน้าผากและพวงแก้มของเขาเช่นกัน จึงรู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อยและเอ่ยถาม “อึดอัดไหม”