เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 105 เป็นคนใบ้หรือไง
หลงหลิงอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของตระกูลเสิ่นมาสองปี ทุกวันมีรถรับส่ง สวมเสื้อผ้าที่สวยงามและแพงที่สุด เรียนโรงเรียนประถมอินเตอร์ระดับผู้ดีที่ดีที่สุด
แต่หลังจากย้ายตามเซี่ยหรานเข้ามาอยู่ในชุมชนเก่าที่มีเพียงบันได เธอปฏิเสธที่จะแสดงอาการไม่คุ้นชินแม้แต่น้อย กางแขนสองข้าง วิ่งเล่นไปมาในบ้านหลังเล็ก ๆ อย่างมีความสุข
เซี่ยหรานเก็บห้องเล็กให้เธอ ปูผ้านวมผืนใหม่ วางตุ๊กตากระต่ายที่เธอนำมาไว้บนเตียง ให้เธอนอนที่นั่น
ผลคือหลงหลิงยืนกรานปฏิเสธอย่างไรก็ไม่ยอม งอแงจะนอนกับเขาให้ได้
เซี่ยหรานอยากถามความเห็นของเสิ่นอวี้เว่ย หันหัวไป ก็เห็นเสิ่นอวี้เว่ยถือหมอนของเขา ไปยังห้องเล็กห้องนั้นของหลงหลิงแล้ว
เซี่ยหรานชะงักไปเล็กน้อย มีความมึนงงและสงสัยอยู่บ้าง