กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 106 ไปวิทยาลัย
“ไปนอนเสียสิ” เสิ่นอวี้เว่ยคล้ายทอดถอนใจออกมาเบา ๆ มือข้างหนึ่งยันหน้าผากไว้ ดูเหมือนจะรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง
“คุณยังไม่ได้บอกฉันเลยว่า ทำไมคุณถึงไม่ชอบให้ฉันคอยคลอเคลียคุณ ทำไมคุณถึงชอบคอยหลบหน้าฉันอยู่เรื่อย”
“เรื่องนี้มันสำคัญกับคุณมากเลยหรือ”
“คุณเกลียดที่ฉันคอยคลอเคลียใช่ไหม”
เสิ่นอวี้เว่ยเงียบไปครู่หนึ่ง สายตากกอยู่ที่พื้นห้องตรงหน้าที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาสว่างสลัว น้ำเสียงสงบเรียบ เอ่ยออกมาอย่างเชื่องช้า “เซี่ยหราน ฉันเคยบอกกับคุณไปแล้วว่า คุณโตแล้ว ควรจะมีพื้นที่ส่วนตัวที่เป็นของคุณเอง”
โดยไม่รอให้เซี่ยหรานโต้แย้ง เขาเอ่ยต่อว่า “และฉันเองก็ยิ่งต้องการมันมากกว่าคุณเสียอีก”
“คุณรู้สึกว่าฉันไปเกะกะกวนใจคุณอย่างนั้นใช่ไหม” เซี่ยหรานขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง สายตาเย็นชาลง
“อืม บางครั้งก็ใช่”