เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 446 ส่งสาร
“ถูกต้องขอรับ ผู้อาวุโสที่ฝากให้ข้าน้อยนำสารไปส่งท่านบรรพจารย์โม่ก็คือนักบวชสวรรค์ทีน่าแห่งที่ราบแดนเถื่อน ตอนนั้นข้าน้อยไม่รู้เรื่องบาดหมางในอดีตระหว่างนางกับท่านบรรพจารย์โม่ อีกทั้งเคล็ดวิชาครึ่งนั้นสำคัญต่อข้าน้อยมาก จึงรับปากไปขอรับ”
ฟางอวิ้นลูบจมูก แล้วยิ้มขื่น
ตงฟางมู่เยว่เพิ่งได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก นางกำลังจะเอ่ยปาก แต่ถูกมารดาที่อยู่ข้าง ๆ ห้ามไว้ด้วยสายตา เป็นการบอกให้นางฟังต่อไป
“เรื่องนี้ไม่ยากนัก ข้าช่วยนำความไปแจ้งท่านบรรพจารย์โม่แทนเจ้าได้ แต่ท่านบรรพจารย์จะยอมพบเจ้าหรือไม่ ก็ต้องดูอารมณ์ของท่านแล้ว!”
ตงฟางจวี้เกินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวช้า ๆ
“เจ้าหนูฟาง พ่อตาของเจ้าผู้นี้ดีกับลูกเขยไม่น้อย เขายอมไปแจ้งท่านบรรพจารย์โม่ให้ ก็เท่ากับเสี่ยงไม่น้อยเพื่อช่วยเจ้า เข้าใจหรือไม่?”
ท่านย่าทวดได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวคล้ายหยอกเย้า
“ขอบคุณท่านพ่อตาขอรับ บุญคุณครั้งนี้ข้าน้อยจะจดจำไว้!”