เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447 ลาจากชั่วคราว
ตงฟางโม่หยิบยันต์หยกสื่อสารบนโต๊ะขึ้นมา ไม่ได้ตรวจดูเนื้อหาข้างในทันที เพียงวางไว้กลางฝ่ามือแล้วลูบคลำเบา ๆ แววตาเผยความระลึกถึงอดีต
เมื่อเห็นเช่นนี้ ฟางอวิ้นก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตน ตาเฒ่าผู้นี้กับทีน่าต้องมีความสัมพันธ์คลุมเครือที่บอกใครไม่ได้อย่างแน่นอน
ผ่านไปไม่นาน ฝ่ามือตงฟางโม่ก็เปล่งแสงสีแดงเรืองรอง ปกคลุมยันต์หยกสื่อสารไว้ ทันใดนั้นยันต์ก็ปรากฏแสงสีฟ้าสายหนึ่ง เมื่อสัมผัสกับแสงแดงก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าอาคมผนึกที่ทีน่าตั้งไว้บนยันต์ถูกคลายออกแล้ว
“เจ้าหนู เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ปี พลังบำเพ็ญของเจ้าก็เพิ่มขึ้นถึงขอบเขตก่อแก่นปราณขั้นปลายแล้ว ตอนนี้คงฝึกเคล็ดวิชา ‘เคล็ดดาวตกเหินฟ้า’ ถึงชั้นที่ 7 แล้วกระมัง? เท่าที่ข้ารู้ เคล็ดวิชานี้มีผู้ครอบครองเพียงสี่คน หรือเจ้าเป็นศิษย์ของคนใดคนหนึ่งในนั้น?”
ตงฟางโม่หลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บยันต์หยกสื่อสารในมือ ยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย แล้วมองฟางอวิ้นพลางถามอย่างเรียบเฉย