เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 445 พระราชทานสมรส
ถึงตอนนี้ จักรพรรดิอิ้งเต้าจึงมั่นใจได้ในที่สุดว่า ผู้บำเพ็ญอิสระอวี่หลิงต้องตายด้วยน้ำมือฟางอวิ้นแน่นอน ส่วนไป๋มู่ไห่ที่หายตัวไป เกรงว่าก็คงถูกคนผู้นี้สังหารเช่นกัน
ทว่าเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว ยามนี้เขาเป็นประมุขแห่งแคว้นเสินหยวน ต่อให้อีกฝ่ายเป็นผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด ก็ยากจะคุกคามเขาได้ จักรพรรดิอิ้งเต้าจึงไม่ใส่ใจนักเมื่อฟางอวิ้นแสดงพลังบำเพ็ญขอบเขตก่อแก่นปราณขั้นปลายออกมา
“เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงอีก วันหน้าหากขุนนางฟางผู้เป็นที่รักมีสิ่งใดต้องการ ก็ทูลขอต่อเราได้ตามสบาย เห็นแก่หน้าน้องเก้า เราจะพยายามทำให้เต็มที่!”
จักรพรรดิอิ้งเต้ายิ้มบาง ๆ ให้ฟางอวิ้น แล้วตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ
“ขอบพระทัยฝ่าบาท ข้าน้อยมุ่งแสวงมรรคาเพียงอย่างเดียว จึงอยากลาออกจากตำแหน่งขุนนางเพื่อบำเพ็ญเพียรอย่างเต็มที่ ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาตด้วย!”