เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 171 ไล่ตามมาถึง
“สัมผัสถึงเด็กหนุ่มนั่นหรือไม่?”
ครึ่งชั่วยามต่อมา ผู้บำเพ็ญอิสระอวี่หลิงกลับมาที่เดิม เห็นเพชฌฆาตโลหิตลอยรออยู่กลางอากาศนานแล้ว จึงถามด้วยสีหน้าเย็นชา
“ไม่ ข้าเริ่มสงสัยแล้วจริง ๆ ว่าเจ้าเอาถ้วยชาผิดมาหรือไม่”
เพชฌฆาตโลหิตหมุนตัวกลางอากาศสองรอบ แล้วกล่าวอย่างเกียจคร้าน
“ให้ตายเถอะ! เรื่องนี้ช่างประหลาดเกินไป คนเป็น ๆ คนหนึ่งกลับหายไปต่อหน้าต่อตาได้!”
ผู้บำเพ็ญอิสระอวี่หลิงตามหามาทั้งวัน ทั้งยังเสียโลหิตแก่นแท้ที่มีแก่นพลังต้นกำเนิดชีวิตไปหนึ่งคำ แต่ก็ยังหาฟางอวิ้นไม่พบ สีหน้าจึงเขียวคล้ำ เขาอดสบถคำหยาบอย่างหนักไม่ได้
เขายื่นมือซ้าย ขยับนิ้วเล็กน้อย เส้นใยพลังวิญญาณสองสายก็พุ่งออกไปพันร่างเพชฌฆาตโลหิตกลางอากาศ เตรียมเก็บมันกลับเข้ากล่องหยกเพื่อผนึก
“อวี่หลิง รีบผนึกข้าทำไม? ข้านาน ๆ ทีจะได้ออกมาสักครั้ง ยังอยู่ข้างนอกไม่เต็มอิ่มเลย! หากเด็กหนุ่มนั่นโผล่มา ข้าก็จะสัมผัสตำแหน่งของเขาได้ทันที แล้วบอกเจ้าได้ไม่ใช่หรือ?”
พอเห็นกล่องหยก เพชฌฆาตโลหิตก็ร้องขึ้นอย่างร้อนรน รีบอธิบายประโยชน์ของตนเอง