เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 อานุภาพของสมบัติวิเศษ
ฟางอวิ้นเรียกชามแตกสีคราม โล่ผลึกม่วง และกำไลหยกเขียว ซึ่งเป็นศาสตราอาคมป้องกันสามชิ้นออกมาต่อเนื่องกัน พร้อมกับใช้ “วิชาพินิจปราณ” จับจ้องเงาร่างในแสงเหินสีเหลือง แม้ในใจจะทั้งหวาดระแวงและประหลาดใจ แต่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
คนผู้นี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตก่อแก่นปราณจริง ๆ ยังดีที่พลังบำเพ็ญอยู่เพียงขอบเขตก่อแก่นปราณขั้นต้น นับเป็นเคราะห์ดีท่ามกลางเคราะห์ร้าย
“ฮ่า ๆ ๆ! สหายน้อยฟาง สบายดีหรือไม่! กว่าจะไล่ตามเจ้าทัน ทำเอาผู้อาวุโสเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยทีเดียว!”
เงาร่างในแสงสีเหลืองหัวเราะเสียงดังมาแต่ไกล น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความยินดี
ท่ามกลางหมอกดำ สีหน้าของฟางอวิ้นไม่น่าดูอย่างยิ่ง ดูเคร่งขรึมหม่นหมอง เมื่อฟังจากคำพูดของคนผู้นี้ ก็เห็นได้ชัดว่าเขามุ่งมาหาตน
แม้จะไม่คุ้นกับเสียงของผู้มาเยือน แต่ฟางอวิ้นพอเดาที่มาของอีกฝ่ายได้ คงหนีไม่พ้นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตก่อแก่นปราณที่อยู่ข้างองค์ชายสักคน ดูท่าช่วงที่อยู่ในเมืองหลวงตนคงทำตัวโดดเด่นเกินไป จึงไปเข้าตาองค์ชายองค์ใดองค์หนึ่ง