กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 5 ช่วยคน
“ยูลิสซีส นาย…ได้เป็นผู้ใหญ่บ้านแล้วจริง ๆ!” หลังเห็นกู้ชิงจากไป อัลเบิร์ตก็รีบเดินมาหายูลิสซีส เดิมทีเขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นป้ายสถานะของยูลิสซีสก็ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่
“ต้องขอบคุณที่ท่านเจ้าแคว้นเห็นความสามารถ” ยูลิสซีสมองอัลเบิร์ตที่กำลังตกตะลึง มุมปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ
“นายเองก็ต้องกล้าพอด้วย ยินดีด้วยนะ ต่อจากนี้ฉันจะตามนายแล้ว” อัลเบิร์ตถอนใจ ก่อนมองยูลิสซีสอย่างคาดหวัง
“ฉันมีงานให้คุณทำอีกเยอะ”
“สั่งมาได้เลย” อัลเบิร์ตตบอกตัวเอง เขารู้ว่าตัวเองหัวไม่ค่อยดี มีแต่แรงกาย ก่อนหน้านี้ยังถูกคนอื่นใช้เป็นแนวหน้า ถ้าไม่ได้เจอยูลิสซีส เขาคงกลายเป็นแค่ตัวประกอบที่ถูกสังเวยไปนานแล้ว
ยูลิสซีสมองอัลเบิร์ตที่จริงใจ แล้วมองเขตปกครองที่ทรุดโทรมตรงหน้า ความทะเยอทะยานก็พลุ่งขึ้นในใจ
เขาหวังว่าจะช่วยท่านเจ้าแคว้นพัฒนาเขตปกครองให้ดี ให้ประชากรในปกครองทุกคนไม่ต้องหวาดกลัวและไม่ต้องเร่ร่อนอีก
นี่เป็นเพียงความปรารถนาของเขาเอง เขาเก็บมันไว้ในใจและลงมือทำเงียบ ๆ เพราะรู้ว่าต่อให้พูดออกไปในตอนนี้ก็ไม่มีใครเชื่อ