บทที่ 4 ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านชิงอวิ๋น

บทที่ 4 ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านชิงอวิ๋น

ภายในศูนย์บริหารหมู่บ้าน

ผู้พลัดถิ่นจำนวนไม่น้อยได้รับใบรับรองผู้อยู่อาศัยชั่วคราวแล้ว

เมื่อเห็นใบรับรอง ในที่สุดหัวใจของพวกเขาก็สงบลงได้อย่างแท้จริง หลายคนถึงกับตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

หลังผ่านไปหลายเดือน ในที่สุดพวกเขาก็ได้ตั้งหลักอีกครั้ง

ทุกอย่างนี้ราวกับความฝันที่ไม่เป็นจริง เลือนรางเกินไป และงดงามเกินไป

“โอ๊ย!” คนคนหนึ่งอดกรีดร้องออกมาไม่ได้ เขาลูบมือที่เพิ่งถูกบิดจนเคล็ด “นายบิดฉันทำไม?”

“ฉันแค่อยากดูว่าจะเจ็บไหม จะได้รู้ว่าตอนนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” หญิงสาวข้างกายเห็นสายตาของคนอื่น ๆ หันมามอง จึงเอ่ยอย่างกระมิดกระเมี้ยน

คนอื่น ๆ ได้ยินแล้วก็ยิ้มอย่างเข้าใจ

“ฉันก็เหมือนกัน ในใจก็รู้สึกว่าทุกอย่างนี้ราวกับกำลังฝันไป”