เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 178 แบบนี้ก็นับว่าโตขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ?
“นายท่านเสิ่นเห็นชอบด้วยหรือ? เขียนบทความอะไร?” พอจูเฮ่าได้ยินว่าเกี่ยวกับเสิ่นเยี่ยน ความโกรธก็ลดลงบ้าง แต่กลับยิ่งสงสัยกว่าเดิม
การเขียนบทความให้นายท่านย่อมเป็นเรื่องดี แต่รอบตัวนายท่านมีคนเก่งอยู่ตั้งมาก ทั้งซุนฮก กู้ยง อองซัน... คนไหนบ้างที่เขียนหนังสือไม่เก่งหรือมีความรู้ไม่กว้างขวาง? แล้วทำไมถึงเจาะจงให้น้องชายของเขาที่ไม่เคยสนใจทำงานเป็นเรื่องเป็นราว เอาแต่ชอบเรื่องจิปาถะกับเกร็ดประวัติศาสตร์มาเขียนด้วย? อีกอย่าง แค่เขียนบทความ ทำไมถึงมีสภาพเป็นแบบนี้ได้?
“เขียน... เขียนเรื่องเล่า พวกเรื่องผจญภัยพิสดารอะไรทำนองนั้น...” จูลิ่งตอบอ้อมแอ้ม ยิ่งไม่กล้ามองตาพี่ชาย
“เรื่องเล่า? เรื่องอ่านเล่น?” จูเฮ่าขมวดคิ้วแน่นแล้วถามต่อ “เขียนเรื่องอะไร? เอามาให้ข้าดู!”
“เรื่องนี้... เรื่องนี้ให้พี่ใหญ่ดูไม่ได้อยู่แล้ว!” จูลิ่งผุดลุกขึ้นทันที โบกมือห้ามเป็นพัลวันจนสีหน้าเปลี่ยนไป ถ้าพี่ใหญ่ผู้เคร่งครัดได้เห็นเนื้อหาในเรื่องยอดจอมยุทธ์เมืองชายแดน คงโกรธจนเป็นลมไปตรงนั้นแน่!
เขารีบเปลี่ยนเรื่อง เดินเข้าไปจับแขนจูเฮ่า “พี่ใหญ่เดินทางมาไกล คงเหนื่อยแย่แล้ว! ไปเถอะ น้องจะเลี้ยงเอง จะพาท่านไปกินที่ร้าน ลองชิมของอร่อยเมืองผิงอาดู! แถวนี้มีร้านสุราอยู่ร้านหนึ่ง อาหารอร่อยสุดยอดเลย!”