เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 177 พี่น้องพบหน้า
เสิ่นเยี่ยนมองไล่ผ่านเหล่าคนที่หมอบอยู่เบื้องล่างช้า ๆ ด้วยสายตาสงบ ยังไม่สั่งให้ลุกขึ้นทันที ท่าทีของผู้มีอำนาจทำให้ทั้งห้องโถงรู้สึกกดดัน ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไร เหล่าทูตยิ่งกลั้นหายใจ ตั้งใจรอฟังจนไม่กล้าขยับ ผ่านไปราวครึ่งถ้วยชา เสิ่นเยี่ยนถึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ลุกขึ้นได้”
“ขอบคุณนายท่านเทพสวรรค์!” เหล่าทูตโล่งอกราวกับได้รับการอภัยโทษ ต่างลุกขึ้นยืนเอามือแนบข้างตัว ไม่กล้ามองเสิ่นเยี่ยนตรง ๆ ส่วนใหญ่ฟังภาษาฮั่นออก หัวหน้าเผ่าหลายคนก็พูดได้บ้าง ตอนนี้จึงพากันพูดประจบไม่หยุด ใช้ภาษาฮั่นตะกุกตะกักปนกับคำยกย่องในภาษาเผ่าของตน พร้อมนำของขวัญที่แต่ละคนนำมามอบให้อย่างนอบน้อม
ของขวัญมีสารพัดอย่าง ทั้งก้อนหยกดิบเนื้อใส ขนนกขนาดใหญ่สีสดสวย ของป่ากับสมุนไพรหายากที่ตากแห้งไว้ รวมถึงเครื่องทองแดงและเครื่องประดับเงินที่ทำได้ประณีตทีเดียว
เสิ่นเยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้คนรับใช้รับของขวัญไว้ ก่อนยิ้มบาง ๆ “ข้ารับรู้น้ำใจของพวกเจ้าแล้ว เจียงตงกับดินแดนไป่เยว่อยู่ติดกันมาช้านาน ต่อจากนี้ ขอเพียงอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ค้าขายแลกเปลี่ยนสิ่งที่แต่ละฝ่ายมีและขาด แล้วอยู่ในหน้าที่ของตน ข้าก็จะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม”