เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 176 ความชื่นชมของเจินมี่น้อย
เรื่องที่กานหนิงล่าวาฬยักษ์ทำให้ผู้คนทั้งในและนอกเมืองผิงอาฮือฮากันอยู่นานเกือบเดือน จนเข้าเดือนสิบสองใกล้สิ้นปี กระแสถึงค่อย ๆ ซาลง เมื่ออากาศหนาวจัดเข้ามาและผู้คนเริ่มตั้งตารอปีใหม่ เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อใหม่ให้พูดคุยกันหลังมื้ออาหาร และเป็นตำนานที่ทหารกองทัพเรือเอาไปคุยอวดได้ตลอดชีวิต
วันหนึ่งในเดือนสิบสอง ท้องฟ้าแจ่มใสอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น แดดไม่แรงแต่ก็อุ่นสบาย ช่วยไล่ความหนาวชื้นที่ปกคลุมมาหลายวัน เสิ่นเยี่ยนอุ้มเสิ่นผิงเจา ลูกสาวที่ใกล้จะอายุครบขวบ นั่งรับแดดอุ่นที่หาได้ยากในฤดูหนาวอยู่ใต้ชายคาระเบียงในสวนหลังจวนแม่ทัพ
แม่หนูน้อยสวมเสื้อบุผ้าฝ้ายตัวหนาที่ตัดจากผ้าไหมเนื้อดี แล้วยังห่อตัวด้วยผ้าห่อเด็กขนเตียวแสนนุ่ม โผล่ออกมาแค่ใบหน้าเล็กกลมขาวนวล ดวงตาโตดำเหมือนองุ่นมองกิ่งไม้โล้น ๆ ในสวนกับนกกระจอกที่บินผ่านเป็นครั้งคราวอย่างสนใจ พอแดดส่องจนรู้สึกสบาย ก็อ้าปากเล็กที่ยังไม่มีฟันหัวเราะ “คิกคัก” จนเห็นเหงือกสีชมพู บางครั้งยังโบกมือเล็ก ๆ พยายามคว้าปอยผมของพ่อที่ห้อยลงมา