เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 130 จูเฮ่าผู้ใสซื่อ
ที่นี่เคยเป็นอวี้จาง บัดนี้คือเมืองหงตู บนฟ้าอยู่ในเขตดาวอี้กับดาวเจิ่น บนดินเชื่อมถึงเขาเหิงกับเขาหลู...
เสิ่นเยี่ยนขี่จู๋เยว่ มองแนวเมืองเก่าที่ค่อย ๆ ปรากฏอยู่ข้างหน้า แล้วบทประพันธ์อันโด่งดังที่ผู้คนในยุคหลังท่องกันติดปากก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว
แน่นอนว่าในเวลานี้ หวังป๋อ อัจฉริยะหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ เจ้าของวรรค “แสงอาทิตย์ยามเย็นโบยบินเคียงนกเป็ดน้ำเดียวดาย สายน้ำฤดูใบไม้ร่วงกลืนเป็นสีเดียวกับฟ้ากว้าง” ยังอีกนานกว่าจะเกิด ส่วนหอเถิงหวังที่โด่งดังไปทั่วหล้าเพราะบทประพันธ์นั้น ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าอยู่แห่งหนใด
เมืองอวี้จางตรงหน้าดูทรุดโทรมและเงียบเหงาไปบ้าง เพราะต้องอยู่กับสงครามและการเปลี่ยนขั้วอำนาจมาหลายปี บนกำแพงเมืองยังเห็นรอยพังที่ไม่มีใครซ่อม ต่างจากภาพอันงดงามในบทกวียุคหลังอยู่มาก