เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 129 เรื่องชวนปวดหัวที่หลิวเหยาทิ้งไว้
เสิ่นเยี่ยนมองสีหน้าของเหล่าลูกน้องที่ยังไม่หายคึกและดูเสียดายเหมือนพลาดอะไรไป แล้วก็แอบหัวเราะอยู่ในใจ เขาต้องการให้เป็นแบบนี้แหละ แต่สีหน้าท่าทางยังคงสุขุม เขาลงจากม้าแล้วรีบเดินไปหาหลิวเหยาที่ยังคุกเข่าอยู่ ยื่นมือทั้งสองข้างไปประคองอีกฝ่ายขึ้นด้วยตัวเอง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“ท่านเจิ้งหลี่ รีบลุกขึ้นเถิด! ข้าได้ยินชื่อเสียงเรื่องความซื่อตรงของท่านมานาน วันนี้ได้พบท่าน นับว่าเป็นวาสนาจริง ๆ บ้านเมืองกำลังวุ่นวาย แต่ท่านยังห่วงใยชาวบ้าน ยอมให้เมืองนี้รอดพ้นจากสงคราม รักษาชีวิตผู้คนไว้ได้ทั้งเมือง ช่างมีเมตตาและยึดมั่นในคุณธรรม ข้านับถือท่านจากใจ”
คำพูดนี้ฟังดีและช่วยให้หลิวเหยาลงจากหลังเสือได้อย่างงดงาม เดิมทีหลิวเหยาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกดูหมิ่นหรือเมินเฉย พอได้ยินแบบนั้นก็อดชะงักไม่ได้ เขาเงยหน้ามองเสิ่นเยี่ยน เห็นแววตาที่ใสกระจ่างกับท่าทีจริงใจ ไม่ได้เสแสร้ง ความอับอายและความคับแค้นใจจึงหายไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงความรู้สึกปะปนกันจนบอกไม่ถูก
เขายิ้มขื่นแล้วประสานมือคำนับ “ข้าเป็นแม่ทัพที่พ่ายศึก จะให้ท่านผู้ว่าการให้เกียรติถึงเพียงนี้ได้อย่างไร หลิวเหยา...ละอายใจนัก”