เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 128 บอกว่าจะยิงดอกเดียว ก็ดอกเดียวจริง ๆ
บนกำแพงเมืองม่อหลิง ลมจากแม่น้ำพัดแรงจนเสื้อผ้าสะบัด หลิวเหยาวางมือบนช่องกำแพง มองค่ายทหารศัตรูที่กินพื้นที่เต็มเนินเขาและทุ่งกว้างบนฝั่งเหนือของแม่น้ำฉางเจียง ธงรบตั้งแน่นราวกับป่า เกราะสะท้อนแสงแดดวาววับ เขารู้สึกขมไปทั้งปาก ในใจทั้งหมดแรงและไม่รู้จะทำอย่างไร เขามองอยู่นานจนตาเริ่มล้า ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ อย่างหนักหน่วง แล้วถามด้วยเสียงแห้งผากว่า “จะทำอย่างไรกันดี?”
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและนายทหารที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็เงียบกันหมด บ้างก้มมองปลายเท้าตัวเอง บ้างเบือนหน้าไปมองผืนน้ำไกล ๆ ที่เห็นไม่ชัด ไม่มีใครกล้าตอบ กำลังของทั้งสองฝ่ายต่างกันมากขนาดนี้ ต่อให้พูดปลุกใจยิ่งใหญ่แค่ไหน ตอนนี้ก็คงฟังดูไร้น้ำหนักและน่าขัน