เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 125 หลิวเหยาขมขื่นใจเหลือเกิน
“ท่านผู้ว่าการ คนพวกนี้ทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ริมแม่น้ำ พยายามหาเรือข้ามฟาก พวกข้าเลยจับตัวไว้ พอซักถามก็รู้ว่าเป็นชาวตานหยางทั้งหมด อยากข้ามแม่น้ำไปพึ่ง... พึ่งหลูเจียงขอรับ” นายทหารรายงานเสียงเบา น้ำเสียงบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร
หลิวเหยามองชาวบ้านที่หน้าซีดเซียวเพราะกินไม่อิ่ม แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความหวังที่มีต่ออีกฝั่ง เขารู้สึกหลายอย่างปนกันจนบอกไม่ถูก ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วเดินไปหาชายชราที่ดูอายุมากที่สุด ก่อนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านผู้เฒ่า ข้าหลิวเหยาอยู่ตานหยาง แม้จะไม่ได้สร้างผลงานยิ่งใหญ่ แต่ก็คิดว่าตัวเองขยันทำงาน และไม่เคยกดขี่ชาวบ้าน เหตุใดพวกท่านถึงยังจะทิ้งข้าไป ต้องข้ามแม่น้ำไปหลูเจียงให้ได้ด้วยเล่า”
ชายชราเงยหน้ามองหลิวเหยา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตอบตามตรง “ท่านผู้ว่าการ... ท่านเป็นขุนนางที่ดี กับชาวบ้านอย่างพวกข้าก็พูดจาดีด้วย แต่... แต่ฝั่งตรงข้ามมีนายท่านเสิ่นอยู่นะขอรับ!”
หลิวเหยาได้ยินก็อึ้งไปทันที เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พักใหญ่ถึงถอนหายใจยาวอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาโบกมือแล้วบอกนายทหาร “ปล่อยพวกเขาไปเถอะ แต่ละคนมีทางที่อยากไป ฝืนรั้งไว้ก็ไม่มีประโยชน์”